COLLADARETA VILANUATIK

CASTELLANO

Vilanuatik Colladareta igo genuen bere mendebaldeko aldetik, gero jaitsi genuen ekialdeko aldetik. Gaua pasatu genuen El Cubilar de Espata aterpetxean. Urrengo egunean Vilanuara jaitsi ginen Bacún mendilerrotik.  "Post" honetan lehenego eguneko ibilbidea "Colladareta" erakusten dut. Datorrenean Punta A Ralla edo Espata eta Bacun mendilerroaz idatziko dut.

17600 metroko tarteko ibilbidea.

Vilanuan (960 m) ibiltzen hasi ginen. Zuzendu ginen (iparralde) Santa Maria del Pilar Gazte-aterpetxera. Bertan norabideaz aldatu ginen eta ekialderantz jo genuen.  Asfaltozko errepide batetik 700 metro ibili ginen “La fuente del Paco”-rako saihesbide aurkitu arte. Izei zuri eta pinu-basoa itzaltsua zeharkatzen duen basobidea daukagu, marra horiez eta berdez ondo markaturik. Lehen momentuan bidezidorrak hegoalderantz zuzendu gintuen baina berehala eta betikoz iparekialderantz eraman gintuen “la fuente del Paco”-ra ailegatzeko. Iturrian kantinplora bete eta atsedenaldi txikia hartu genuen. Gero, norabidea galdu gabe, El Cubilar de Espata aterpetxera (1680m) heldu ginen, inguruan iturri eta uraska badaude. Hemen hamarretakoa hartzeko eta motxilaren zama kentxeko kera hartu genuen. Vilanuatik ateratzekoan sakuaz, zerriaz eta afarirako janariaz bete genuen motxila aterpetxean gaua pasatzeko asmoa geneukelako.

  Gailurra lortzeko beharrezkoa dena besterik ez genuen sartu motxilan, eta gero igoera jarraitu genuen. Mugarriz markatutako bidezidor batetik 500 metro zeharkatu genituen, iparmendebalderantz jotzen. Gero iparralderantz joan ginen tarte aldapatsua gainditzeko, Harresia deitzen dena. Hemendik aurrera bidea leuntzen da. Harriez josita eremua zeharkatzen genuen iparekialderantz begiratuz. Abete igarobidetik pasatu ginen eta Collarada-ko hegoekialdeko aurpegiaren azpian eta Colladareta-ko iparmendebaldeko aurpegiaren azpian kokatu ginen. Ezkerralderantz IP-ko (2565m) mendilepoa zegoen, Collarada eta El Fraile bereizten dituena. 

Gu eskuinera joan ginen, ekialderantz, La Colladareta y El Fraile bereizten duen beste mendilepo batera ailegatzeko (2673 m). Heldu baino pixka bat lehenago eskuinera berriro zuzendu ginen Collaradetaren bizkarra lortzeko, gero hegoalderantz eta minutu batzuetan gailurrean geunden (2729 m). Ibilbide osoan Collarada, Collardeta eta inguruko ikuspegiak bikainak izan ziren. Baina benetako ustekabea tontorrean zegoen. Pirineo, besterik ez: ikuspegiaren hondoan Partacua, Cilindro de Marmoré, Monte Perdido, Soum de Ramond, Macizo de Vignemale, Garmo Negro, Infiernos, Gran Facha, Balaitus, Frondiellas, Palas eta gure aurrean Pala de Alcañiz, Peña Escarra, Pala de IP.

Igotzeko Collaradeta-ren ezkerreko amildegiak gainditu genituen , baina jaisteko esnuinakoak aukeratu genituen, horrela ibilbide biribila bete genuen.

El Fraile eta Collaradaren arteko mendilepora itzuli ginen. Peña Nebera-rako norabide hartu genuen (ekialdera). Jaitsi ginen oso pikoak ziren aldapa elurtuen gainean kokatu arte. Mendiaren alde honetan igotzekoan baino elur gehiago zegoen. Hegoalderantz eta pixka bat mendebalderantz, El Cubilar de Marañan-era jaisten hasi ginen. Kontu handiz elurraren azpian izotza zela eta. Kranpoiak erabili behar izan genituen. Jaitsiera osoan Collaradeta-ren iparraldeko aurpegi izugarria nagusia izan zen. Kars eta labirinto-itxurako alde batera ailegatu ginen eta bertan eskuinera joan behar izan genuen El Cubilar de Buelles-tik jaitsi den errekara heldu arte. Mugarriez markaturik zegoen bidezidorratik jarraitu genuen Bozuelo sakanera ateratzeko. Sakan hau Marañan mendilepotik jaisten da, Punta Espata-ren azpian. El Cubilar de Espata aterpetxera iristeko sakanaren bidea baino ez genuen jarraitu behar, 800 metro mendebalderantz. Burugabeko batzuek kale gorrian lo egin zuten, sakuez eta vivac-zorroez, izarrak ikusteko asmoz. Goizean esnatu ginen antzigarrak estalitak. Merezi izan zuen, gaueko zerua izarrez beteta egon zen, mendi elurtuen gainean.

Hurrengo egunean Vilanua-ra itzuli ginen Bacún mendilerrotik Punta A Ralla edo Espata igo eta gero.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

GAMUETAKO SAKANATIK

CASTELLANO

Linza aterpera heldu baino lehen, “fuente de los clérigos”-tik atera ginen (1296m). Ekialdeko norabidea hartu genuen Gamuetako sakanean sartzeko asmoz. Hasierako larre zabalak zeharkatu genituen eta sakanako alderik estuenera sarrera eman zigun pagadiara hurbildu ahala altitude irabazten joan ginen. Pagaditik “Chinebral de Gamueta” ikusi genuen eta pixka bat gehiago eskuinera “Los Mallos de la Gorreta”, “Ansotiello” eta haien arteko mendilepoa.

Hegoekialderantz jarraitu genuen eta 1600metroko altitudean aurkitu genuen Gamuetako aterpea, artzain-aterpea. Metro batzuek Jaitsi genituen ikusgarria den lautadatso batera sar gintezen. Berriro ekialderantz y pixka bat iparralderantz “Mallos de la Gorreta”-ren oineetara hurbildu.  Elurrak paisaia menderatzen zuen, 1990 metroko altitudean geunden. Kranpoiak ipini izotzean ez irristatzeko. Eskuinera “Ansotiello” eta “Mallos de la Gorreta”-ren hormatzarrak goratu ziren, ezkerrera “Chinebral” eta “ La Foya”-tik jaisten diren maldak, eta aurrean  “Gorreta Norte” (ezkerrera) eta “Gorreta de los Gabachos” (eskuinera) Gamuetako mendilepoak bereizten ditu .

Nahiz eta eguraldi txarra izan tarte bat gehiago jarraitzea erabaki genuen. Mendilepoko ezkerreko aldetik kanala hartu genuen “Gorreta Norte”-ko malda elurtuak igotzen. Estualdia izan genuen  bertikaltasunak eta elurra izoztuak eragina. 2220 metroko kotara iritsi ginen eta itzultzea erabaki genuen.  “Gorreta Norte” -ko gailurrera iristeko metro gutxi batzuk  falta zitzaizkigun baina berandutzen zen eta eguraldia okerrera egiten zuen.

Azken zatia kentzen baldin bada  esan daiteke urteko edozein sasoiarako  primerako ibilbide  daukagula.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

HORNIJA MENDILERROAN ZEHAR. PEÑA ROCIAS ETA LA PORRA DE MORTILLANO ARREDONDOTIK.

CASTELLANO

Hornija mendilerrotik ibilbide zirkularra. Arredondotik Peña Rocias igo genuen eta gero La Porra de Mortillano. Jaitsi ginen Asonera eta itzuli ginen berriro Arrendondora, ibaiaren eskuinako aldetik, bi herriak lotzen dituen bide batetik.

Arredondoko iktiologiko-zentroaren ondoan aparkatu genuen, ibaitik oso hurbil, Ramales-tik etortzen den errepidearen sarreran. Ibaiaren zubia zeharkatu genuen Rocias Auzora igotzen den errepidea hartzeko. Ordu erdi buruan heldu ginen auzora (400 m). Gure aurrean Hornija mendilerroko malda aldapatsuak eta gailurretako kareazko gazteluak. Lehen momentuan auzoko irtera ez genuen aurkitu, baina berehala, azken etxetik sartu ginen maldan, hegoekialde norabidearekin, “Cantiscuela” kanalera hurbiltzeko. Kanalak dauzkan 800 metroak igo genituen norabidea galdu gabe. Aldapa pikoa eta belar luzez beteta. Doi-doi igo, izen bereko mendilepoa lortu arte (1245 m). Igoeran, eta batez ere, goiko aldean, Altos de Asoneko maldak, non “Porracolina” nagusia den,  begietsi eta fotografiatu genitzakeen.

Cantiscuela mendilepoaren aurrean “El hoyo de Cantiscuela “dago, Peña Rocias y La porra de Mortillano bereizten duen dolina daukagu. Dolinaren ezkerretik jarraitu genuen, ekialderantz, harkaitzarren azpian heldu arte. Kars baten erdian geunden eta  gailurrarako bidea bilatu genuen harkaitz zorrotzen artean. Iparraldeko norabidea hartu eta berehala Peña Rociasen gailurrera heldu ginen. Ikusi genituen paisaiak izugarriak ziren, itsasorantz begiratuz Castro Urdiales, Laredo baita Santander ere, eta eguraldi garbiarekin ikus daiteke El Abra ere.

Bide beretik itzuli ginen berriro dolinara eta behin honetan hegoekialderantz jo genuen, dolinaren ezkerretik, porroetara hurbiltzen. La porra de Mortillanora heldu baino lehen hiru porro, porru edo porra-ren azpian pasatu behar dugu. Porroak 20 edo 50 metro dituzten harrizko muinoak dira. Dolina amaitzerakoan lehenengo porroa ezkerratik pasatu ginen, bigarrena eta hirugarrena eskuinatik. Bigarrenaren beheko partean menhir moduko harría badago, El Fraile deritzona, bere ondoan iragan ginen.

Jarraitu genuen hegoalderantz bidesidor nabari batetik Mortillanoren harresia iragan arte. Pizka bat aurrerago iparalderantz biratu ginen harresiaren sarrera batetik. Itzultzeko erabaki genuen Asonera zuzenean jaisten. Jaitsiera aldapatsua, nahiz eta posible izan, kontu handiz ibili behar. Belarrezko maldak dira eta irristakorrak, batez ere, egun hezeetan. Beste aldetik, askotan  amaitzen dira amildegietan. Eguna estali zitzaigun eta arreta osoz jaitsi ginen.

Gailurra atzean utz eta gero medebalderantz joan ginen beste dolina txiki bat pasatu arte, gero iparralderantz berriro. Jaisten jarraitu genuen amildegiak gainditu arte eta mendebalderantz biratu ahal izan genuen. Yadanik bakarrik geratzen zitzaigun Asonera jasiten den aldapa, luze eta aldapatsua, baina azkena. Bakoitzak bere kabuz doa biderik ez dago eta. Azpimarratu nahi ditut Mortillanoko gailurratik hona dauden norabide arazoak. Oso erraza da desbideratzea eta amildegi baten gainean amaitzea. Honek aldapa berriro igotzea ekarriko luke. GPS erabili genuen.

Asonetik Arredondora 4 km badira, ibaiaren eskuinatik ibili genituen, “Senda fluvial” izena daukan bide batetik. Paraje ederragorik ez dago.

Laburbilduz, mendi egun nekatsu eta bikain.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

Pierzu

CASTELLANO

Beleñotik ateratzen den Puente Vidosarako errepidea hartu genuen. LLomena mendilepoan utzi genuen autoa. Hemendik hasi ginen ibiltzen, baina lehenago Cornión fotografiatu genuen ekialderantz begira. Iparekialdera jo genuen Pierzuren gandorrera zuzentzen den pista zabal batetik. Hurbildu ginen orduko señale batek esan zigun pistatik ateratzeko. 

Hasi ginen igotzen belarrez eta harriez betatako aldapa gandorrera heldu arte. Pizka bat aurrerago La majada de Cerboes aurkitu genuen bere bordeekin, zadiekin eta bere artzain-giroarekin. Bordeetara heldu baino lehen jo genuen iparraldera, orain norabide galdu gabe jarraitzen dugu gandorraren mailak gainditzen, haietako bati  Cantu Las Fuentes deritzona. Azken maila gailurra, non hito geodesiko  eta metalezko buzoia dauden. Hemendik ekialde eta hegoalderantz begira ikus daitezke Maciedome, Tiatordos, Peña Ten, Peleñes, Manpodre mendiak. Itzuli ginen bide beretik. Goizeko ibilbidea.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

PEÑA KARRIA EDO GOBEA

CASTELLANO

Peña Karria Arroyo de San Zadornil gainean daukagun harri handia eta zorrotza da. Gandorrera tximinia batetik igotzen da eta gero gandorra ibiltzen da gailurraraino.

Arroyo de San Zadornil-tik abian jarri ginen. IE norabidearekin Paules errekaraino jaitsi ginen, zeharkatu genuen. Egurrezko ate batetik hesi bat pasatu eta gero, bideak norabideaz aldatzen da IM eta hariztian sartu ginen. Bidesidorra oso nabaria da. Hasieran igotzen da lasaigo, baina azken zatia aldapatsu bihurtzen da eta azken zati honetan zorua irristatsua. Atera ginen harrietatara eta norabidea galdu gabe hormara hurbildu ginen igotzeko tximinia aurkitu arte. Minutu gutxietan  gezi gorria eta katearen lehengo zatia agertu ziren. Kateak lagundu zigun hasierako trepadetan eta jarri ginduen tximiniaren azpitik.

 Erraz igotzen da katearen laguntzarekin, baina katea albo batera utzen erabakiz gero orduan igoera sailagoa da (P.D. III). Behin gandorrean jarraitu genuen  bidesidorra HE gailurra heldu arte. Bertan txistu eta dambolinaren  antza duen buzoia eta hilerria ba daude.

Gandorretik jaitsi ginen rapel batez igo ginenetik.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

EL PICU ZORRU EDO COLLAU ZORRU

CASTELLANO

Asturias-ko Concejo de Ponga-n gure asteburu honetako herrixkak, Sobrefoz eta Beleño, daude, Maciedome, Tiatordos, Picu Zorru, Recuenco mendiek inguraturik.

Ostatu hartu genuen Casa de Aldea Coviella-n non Umbertok zaindu ginduen eta non oso gustora egon ginen.

Gure asteburuko helmuga zen Picu Zorru igotzea eta Sobrefoz-era itzultzea, lortu genuen. Autoz Sobrefoz-tik Riega Ameu-ko zubira joan ginen, Beleñotik oso hurbil. Bertan autoa utzi genuen eta igotzen hasi ginen hegoekialde norabidearekin. Erraz hartu genuen altuera. Bidean ,bai ezkerrera bai eskuinera, ikus ahal genituen aritzak, pagoak , gorostiak, larreak baita bordatxoren bat ere. Goizeko argiaz Beleño-k eta El Pierzu-k eskaini zizkiguten irudiak gozatu ahal genituen ere.

Tarte batean, gure eskuinetik, agertu zen El Picu Recuenco. Igoera nagusitu zuen “Las LLampes” larretara heldu ginen arte. Larrean ikus daiteke borda-hondarrak sakabatuak .

Orain medebalderantz jo genuen, Pico Recuenco-ren azpian dagoen  Caldes mendilepora. Gelditu gabe jarraitu genuen ekialderantz, muino batzuen gainetik pasatu  eta pixka bat aurrerago jo genuen hegoalderantz. Bidesidor batetik sartu ginen Los Cepos basoan eta berehala geunden Pumarin mendilepoan (1512m), Picu Luengo-ren iparraldeko aurpegiaren  azpian. Norabidea (H) jasan genuen  Picu Luengo-ren hegoekialdeko ezproia gainditu arte. Horrela kokatu ginen Valle Antiguo-ko oinarrian, bakarrik falta zitzaigun aurrean geneukan aldapa pikoa igotzea tontorra lortzeko.

Bide normalak eskuinetik jarraitzen du Picu Luengo eta Picu Zorru bereizten dituen Barboli mendilepora (1730m). Gero hegoalderantz jotzen asken aldapa igotzen da tontorrera heldu arte (1841m). Zuzenean igo daiteke ere, Gpsrako track bezala. Baina igoerarik atseginena ezkerratik doa. Gailurretik ikusten diren panoramak izugarriak dira. Gure aurrean dauden mendi batzuek adieraztetik esango nuke: Maciedome, Tiatordos, Recuenco , El Pierzu, Picos de Europa-ko mendebaldeko mendilerroa non Peña Santa de Castilla nagusia den, Peña ten, Peleñes, Manpodre.

Itzuli ginen beste bidetik. Hegoalderantz begiratuz jeitsi ginen La saeta mendilepora eta hemendik, medebalderantz, landarez beteta dagoen tarte bat zeharkatuz, Charcu mendilepora ailegatu ginen. Eskuinera  Picu Zorru-ren mendebaldeko ezproia geneukan. Lekuan gorostiak dira nagusiak. Jeisten jarraitu genuen Fana deitzen den leku batera arte. Bertan aurkitu genuen bordatxo bat eta aberentzako aska bat.  Ya asken zatian, beti mendibalderantz,  bidesidor batek  zuzendu ginduen kareazko hormatzar batera. Esan behar dugu bidesidorra  nabaria ez dela eta  hormatzarra gaindituezina dirudi arren bideak arazorik gabe zeharkatzen du. Gero, errepidetik bereizten gintuzten larreak alderik alde igaro genituen. Behin errepidean, jarraitu genuen Sofrefoz-araino.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

LA PÁRDIDA ETA NEVERÓN DE URRIELLO PANDEBANOTIK

CASTELLANO

Hasi ginen ibiltzen Pandebano mendilepoan (1200 m). Zuzendu ginen hegoalderantz La Majada de la Tenerosako bordeetara. Haietako bat mendi aterpe erabiltzen da. Vega de Urriello mendi aterpera joaten den bide luzea hatu genuen (HM). Bidean ikusi genituen Naranjo ezkerrera y Neverón de Urriello, igo nahi genituen gailurretako bat, eskuinera.

Vega de Urriello-tik (1930 m) zuzendu ginen (IM) El Raso igarobiodera (2200 m), La Corona del Raso-k  y el diente de Urriello-k osatzen duten mendilepoan kokatuta dagoena. Igarobidea gainditzeko trepada bat egin behar da, baina erraza. Guk erabaki genuen ezkerratik igotzea, ezkerran dagoen horma batetik, pixka bat zaiagoa. Hemendik jo genuen mendebalderantz, bidea galgu gabe Horcada Arenera-ra  heldu arte (2280 m), La Torre Areneraren azpian. Aurrean daukagu Cabrones eta Torre Cerredo, eskuinera Torre Arenera eta Los Albos eta ezkerrera Neverón de Urriello.

Ezkerratik, Neverón inguratu genuen hegoalderantz. La Párdida-ko iparraldeko aldearen azpian dagoen jou txiki batean sartu ginen. La párdida eta Neverón arteko mendilepoa igo, Horcada del Neverón deritzona,  eta gero jo genuen eskuinera (HM) La Párdidaren tontorrea lortu arte, arazorik gabe (2560 m). Itzuli ginen Horcada del Neverón-era berriro, Neverón de Urriello igotzeko.

Neverón bi zatiek osatuta dago. Alde batetik daukagu gandorra eta gero gailurra bera. Mendizale batzuek bi gailur daudela, bata gandorrean eta bestea gailurrean, aintzakotzat hartu dute.

 Orain jo genuen (IE) Neverón de Urriello-ren gandorrera. La Párdidatik ikusita, gandorraren eskuineko muturratik igo genuen, bertan dagoen bretxa batetik.  Erreza, baina azken zatian kontuz ibili behar harriak deseginak daude eta. Gandorratik begira Naranjo-ren irudi zoragarria daukagu. Amildegi arriskutsua gure azpian, baina gandorra arazorik gabe zeharkatzen da. Beste muturrean dago berezko gailurra. Gandorra amaitzen da mendilepo txiki batean. Hemendik hitoek eraman gintuzten hormaren ezkerretik tximinia nabari bat aurkitu arte, rapel egiteko kordela daukana. Mendizale batzuek tximinia honi ematen diote 2+ graduko arriskua. Behin gora jarraitu genuen gailurraren lerrotik  tontorra arte (2555 m).

Jaisteko gailurretik tximiniara jaisten den bidezidor bat hartu genuen. Tximinia destrepatu genuen. Jarraitu genuen aldapa pikoetatik, lehenik ekialderantz eta gero iparralderantz Horacada Arenera heldu arte. Vega de Urriello-ra ailegatzeko goizeko bidea berriro.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK