PEÑA VIEJA Y TESORERO EL CABLE-TIK

CASTELLANO

Fuente De-ko El Cabletik (1834 m)  ibiltzen hasi ginen. Horcados Rojos-era zuzentzen den bide zabala hartu genuen , iparmendebalderantz. Peña Vieja eta Peña Olvidadaren mendebaldeko aurpegiaren azpian pasatu ginen. La Vueltona-tik harantzago, bidegurutze batera (2200m) heldu ginen, Aguja de Bustamantearen azpian hain zuzen ere. Ekialdera jo genuen, eskuinera, La Canalona mendileporaino (2444 m) igotzeko. Igoeran La Aguja de la Canalonak itzal eman zigun. Gero, hegoekialdera zuzentzen den bidezidorra hartu eta asken arkaitzak eta harrieta aldapatsua gainditu eta gero Peña Viejako gailurra lortu genuen.

Jaitsi berriro bidegurutzera eta Horcados Rojos-era doan bidea hartu, iparmendebalderatz. Cabaña Verónicaren ondoan pasatu ginen baina aurrera jarraitu genuen. Mendilepora heldu baino lehen mugarriek ezkerrera jotzen duen sahiesbidea adierazten digute, mendebalderantz. Orain bideak harkaitzak zeharkatzen ditu non arretaz ibili behar dugun ez galtzeko. Behin baino gehiagoetan eskuak erabili behar ditugu urrats bat trepatzeko, baina arazorik gabe. Tesoreroren azpian dagoen mendilepora heldu eta azken zatiaren igoera hasi ginen. Tximinia batetik trepada erreza eta dibertigarria. Gailurra (2570 m).

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

ZERRALUNTZA, COCINAS ETA SAN LEON LA HERERA MENDATETIK

CASTELLANO

Errioxan, ondo jaten eta obeto edaten, gaua pasa eta gero, ajea kentzeko Herrera mendaterainoko ibilbidea egin genuen.

Lezara heltzear hartu ezkerra eta autoa utzi genuen mendatean. Hemendik ikusten diren panoramikak izugarriak dira. Iparraldera begira baso atlantikoa, pagadia, agertzen da (Arabako bailarak) eta hegoaldera begiratuz gero , errioxara, ezpela, artea eta artederrata dira nagusiak  ohianpe mediterraneoan. Benetan miragarria.

Pagadian dagoen bidezidorrera zuzendu ginduen tantai-sienale baten ondoan ibilbidea hasi ginen. Hasieran basoa igokari batek parasitatuta dago, beste landaren bizitza eragozten duena. Aurrerago pagadia zabaldu eta agertzen da garbiago eta anitzua. Bertan aurkitu genuen “Falus Impudicus” deritzon ziza.

Presarik gabe jarraitu genuen. Herrerako errepidetik etortzen den pista batera bidezidorra  heldu zen. Pistatik jarraitu baina kontu handiz, ehun metro aurrerago, pago batean kokatutako seinale eta mugarri batek Zerraluntzako gailurrera igoeraren hasiera adierazi ziguten.

Bidea ondo markaturik dago. Margoturik dauden enbor batzuek eraman gintuzten mendilepo bateraino, non aurkitu genituen ehiza-postu batzuk. Ezin izen egokiagorik: Txerriak.

Kareharritik trepatzen hasten den bidezidor batetik sartu gintuzten mugarriak jarraitu genituen. Bidezidorra, mehea eta dibertigarria, aldapatsu eta landarez itxita dago. Gailurrean baizik ez da irekitzen. Zerraluntza (1199m) 0,51`.

Iparralderanz ikuspegi zoragarriak (Gorbeia, Arabako mendiak, Montoriako herrizka, Urizaharra, Pipaon…). Hegoalderantz San Leon. Cocinas eta Atxabaltik jaisten den kordalak Errioxako Sonsierraren panoramikak kentzen dizkigu. Baina laino artean ikusten genituen, edo hórrela uste, Demanda eta San Lorenzo. Ekialderantz Toloñok ikuspegiak eragozten zizkigun, baina bost axola. Bere silueta laino artean ikustea nahiko.

Buzoiak porron itzura zeukan, ikusi ditudan originalenetariko bat. Manuk zurrupada bat ematen saiatu baina ezin.

Itzuli ginen, bide beretik, Herrera mendate eta Ribas de Tereso medate batzen dituen pistara. Bi minuto edo ibiliz eta zabalgune batera atera ginen. Eskuinera pista bat jaizten da Montoriarako norabidearekin. Beste aldean, ia ia ikusten ez den beste bidezidor bat Santuario de la Rosa eta Abalos-erantz erortzen da. Guk sartu berriro pagadian barruan non mugarri batek adierazi zigun igoera aldapatsua. Bidean zizahori edo saltsaperrtxiko (cantarellus cibarius) aukitzeko asmoz arreta handiz ibili ginen, saskia betetzeko beste Robertoren arabera.

Aldapa gora kordala lortu eta ya leunago  Cocinas-eko tontorrera, buzoia eta guztiz, ailegatu ginen. 1h 20´ (1.188m).

Jaitsi ginen berriro pistara mugarriak jarraituz y hemendik autora, mendatera. 2h 05´ Herrerako mendatea (1.110).

Txangoa amaitzeko San Leon igotzea erabaki genuen. Mendatetik ateratzen den legarrezko pista bat hartu genuen. Telebista-instalazioraino igotzen da, baina gailurra lortu baino lehen, derigorrean, egurrezko eskailera baten 257 maila igo behar dira.

Ezin da onartu gailur batean hainbeste kable, antena, dorre-elektrikoa eta abar izatea. Eta gainera instalazio gehienak erabat abandonaturik. GANORABAKOAK.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

MAROMA CANILLAS DE ACEITUNOTIK.

CASTELLANO

Maromak 2.065 metroko altuera badauka eta Malagako gailurrarik garaiena da. Tejada mendilerroan kokatuta dago, “Sierra Tejada, Almijara y Alhama” natura-parkean sartuta.  Geologiaren ikuspuntutik, nagusiki, hareatxo berezkoan hondatzen diren mármol dolomitikoek osatuta dago.

Canillas de Aceitunotik mendiaren hegoaldeko alderdia igotzen da, “Camino de las nieves” deritzoten bidetik, 1500 metroko aldea gainditzen.

Canillasko goiko aldean, ahuntzetarako korta batetik, bidea hasten da. Marra zuri eta berdeez eta SL-A-142 signaturaz apaindurik dauden egurrezko seinale-tantaiek lugunduko didate bide osoan.

Ibilera hasten dut IE norabidearekin. Lehendik igotzen dut pinudi batetik, nondik Canillas eta La Viñuela urtegiaren panoramika ikusgarriak ikusten diren. Jarraitzen dut eta minutu batzuk aurrerago hegoaldera begiratzen dut, aurrean Mediterraneo mugagea daukat. Itsaso eta nire argazki kameraren artean mendilerroa baserri zuriaz margoturik. Itsasertzean altxatzen dira, paisaia apurtzen, hotelak eta gainontzeko turismo-eraikinak. Ordu erdiren buruan La Rabita deritzoten leku batera ailegatzen naiz. Iturri freskagarria eta lekuaren historia kontatzen duen kartel bat badira.

Jarraitzen dut metro batzuk goiago. Iparralderantz jotzen dut eta berehala, lehen aldiz,  Maromaren hegoaldeko aurpegiaren hormak agertzen dira. Alde hau Almanchares ibaiaren sakanera begira dago. Orain bidea iparmendebalderantz zuzentzen da, ezkerrera, “Tejas lisas sakana zeharkatzeko. Bide zabala eta harrizkoa.  Izugarrizko edertasuna duten inguru basatietan zehar nabil. Lehenagoko harri zuriak  kolorez aldatzen dira ilun bilakaturik. Nahiz eta lehortasuna nagusi izan Izadia nonnahi nabaritzen da iparraldeko mendizale batek ezagutzen ez dituen loretan eta zuhaitzetan. Ibilbidea gogortzen da baina zig-zag zentzudun batek  igoera laguntzen dit.

Badaramat zenbat ordu ibiliz eta igoz, izadia desagertzen doa, harriaren erresumera heldu naiz. 1700 metroko kotan eskuinera jotzen dut EIE norabidea hartzeko. Azken zatian nago eta aldapa leuntzen da. Egurrezko seinal- tantaiak desagertu egin dira eta orain lurran margoturik dauden marra berdeei eta harrizko mugarriei jarraikitzen natzaie. Esandako norabidea galdu gabe aurrera noa gailurra lortu arte. Bidean bi ahuntzekin topo egiten dut, gustuko nuke basatiak izatea baina so egiten didaten moduarengatik esango nuke “El Corte Inglés” eko jagole batek baino pertsona ikusteko ohitura gehiago daukatela.

 Gailurran mugarri errraldoi bat, buzoia eta Axarquiako talde mendizalearen plaka bat baduade. Tontorretik inguruetan dauden beste mendilerroak ikustatzen ditut, beste urterako.

Etorri naizenetik itzultzen naiz.

GPSRAKO TRACK

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

PICO CORTÉS JIERRUKO KANALETIK.

CASTELLANO

Vega de Sotres edo Vega de Toron autoa utzi genuen. Zuzendu ginen hegoalderantz, Duje ibairen ondoan doan bidetik, Aliva mendaterantz.

Km batera bidesidor batek sartu gintuen ezkerrera Jierruko kanalerantz. Hegoekialderako norabidearekin aldapa belartsu eta makurrak igo genituen. Iparraldeko aldetik Pico Cortés igo nahi dugu.

Aldapa, "Cuetu Mostaxu" deritzona, hasieran leuna, makurtzen doa pizkanaka , inklinazioaren ehuneko 30 edo 40 heldu arte. Belarra desagertzen da eta harrietak nabariak dira, baita harri deseginak eta belartxoak ere. Orain hartzen dugu hegoaldeko narabidea, eskualdera, tontorreko beheko aldean jar gaitezen. Harriak erortzeko arrisku handia dago leku honetan. Bidearen zailtasuna (F+, PD-) zati honetan dago. Abilezia ez da beharrezkoa eta pasu arriskutsuak ez dira, baizik eta harriak erortzeko arriskua. Esan nahi dugu ere, Jierruko bideak sasoian izatea eskatzen duela, igoera gogorra dela eta.

Azken pausoak harri deseginazko aldapa makurra batetik egiten ditugu gandorrara ailegatzeko, gailurretik oso hurbil.

 Hegomendebalderantz jaizten gara, marra horiak eta mugarriak jarraituz. Norabidea galdu gabe, maldak zeharkatzen ditugu, igotzeko bidea baino errezagoko bide batetik, harrieta makurtuetan erorketa eta lur-jauzi arriskuak izan arren. Tximinia txiki batetik igo eta 2264 metroko harritxar baten azpian jartzen gara, baina ez da Prau Cortes (2288m) izeneko gailurra. Bide normalak hegomendebalderantz jarraitzen du, Cortés mendileporaino, Prau Cortés mendiaren azpian. Hemendik “Las Grajas” kanaletik jaizten da MHM eta gero M “Aliva”ko mendatearen bideraino.

Gu, Cortés mendilepoa heldu baino lehen, hasi ginen jaizten, "Covarones" kanaletik. 2264 metroko harritxartik beheratzen diren harrietatik bideratu ginen M, arazorik gabe baina kontu handiz. Azken momentuan, irtengune bat gainditzeko hormatxo bat destrepatu behar genuen. Zegoeneko falta zitzaigun azken zatia, Dujera begiratzen duten maldaetatik segitu genuen M “Aliva”ko mendatearen bideraino.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

FORATATA FORMIGALETIK.

CASTELLANO

Formigaleko goialdeko asken etxeetan  (1620m) ibilbidea hasi genuen. Hesi batzuk pasatu ta gero iparraldera jo genuen Forato mendi-leporaino (2030). Metro batzuk  gehiago jarraitu genituen bigarren mendi-lepo bateraino heldu arte.

Hemendik zuzendu ginen hegoekialderantz eta Foratatako iparraldeko aldea zeharkatu genuen. Barrenean ikusten ziren kareazko mendi-puska bi, bretxa nagusiak aldendutak. Mendi-puska hurbilena (2295 m) bigarren gailurra da, eta urrutiena (2341 m) gailur nagusia.  Mendi-puska nagusiaren azpian kokatu ginen. Lehenik  horma batetik eta gero harrobi deseroso eta makurtu batetik igo ginen, ezkerratik bretxa nagusiaren gainean agertzen den bretxa txikiagora heldu arte.

Bretxa txiki honen ezkerrera agertzen da tximinia bat, non  zailtasun 3º pasabide bat dagoen. Gainditu eta gero zuhaitz bakartia aurkitu genuen. Hemendik aireko pasabide bat, baina helduleku onekin, eskalatu gandorra hartu baino lehen. Nahiz eta aireko gandorra izan, erraza gailurrera heltzen da.

Jeisteko bi rapel egin genituen. Lehenengoa, aireko pasabidea saihesteko, gandorrako hasieratik zuhaitz bakartiaraino. Bestea, zailtasun 3º pasabidea ekiditeko, zuhaitzaren beheagotik bretzaren oinarreraino.

Gailurretik eta bidetik hurbileko mendiek eskaintzen ziguten paisai bikaina gozatu ahal genuen: Palax, Arriel, Balaitus, Frondiellas, Infiernos, Garmonegro, Sierra de Partacua y Telera, Pala de IP,  Anayet, Ossau, Sallent de Gallego eta Lanuzako urtegia.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPSRAKO TRACK

JAN TA LO:

PIEDRAFITAKO OSTATUA

MIDI D´OSSAU ANEOUTIK

CASTELLANO

Aneouko aparkalekutik (1720m) aurrean genuen belardia zeharkatu genuen, iparraldera jotzen, Pombieko aterpera heltzeko asmoz (2030m).  Baina heldu baino lehen  aldapa gora ibili behar  Zig-zag eginez.

Aterpeak, bere ondoan dagoen  ibonak  eta Midik duen izugarri itxurak mendizalei irudi ahaztuezina eskaintzen digute. Jarraitu genuen iparralderantz, Col de Souzonera (2120m) ailegatu arte, harrizko kaos atzean utzita.

Mendi-lepotik, mendebalderantz begiratuz, Midiko iparekialdeko hormara hurbildu ginen. Bageunden lehengo tximiniaren aurrean, erraza baina asken momentuan kontuz ibili behar, pasurik sailena dela eta, iltze bati esker gainditu genuen. Pizka bat aurrerago, eskuinera, gure zain dago bigarren tximimia, hogeita hamar metrokoa. Zailtasun hirugarren maila ematen diote. Baina nahiz eta izugarria izan helduleku onak badauzka.  Jarraitu mendebalderantz eta hirugarren tximinia aurkitu genuen, errezena eta luzeena, burdinezko gurutz batean ( 2657m) amaitzen dena. Gailurrera (2884 m) heltzeko falta zaigun zatiak ez dauka arazorik baina oso astuna egin zitzaidan, azken momentuan izan ezik, mendi-ertz debertigarri batetik pasatu behar baikenuen.

Kontuan hartu behar dugu lehenengo tximiniatik mugarriz josita dago bidea. Baina oso erreza da galtzea, malda oso aldapatsua dela eta eremu osoa harrizko kaosak inguratzen duela.

Etorri ginen bidetik jeitsi berriro baina lehenengo eta bigarren tximinietan rapel bana egin genuen.

IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

GPS-RAKO TRACK

JAN TA LO :

PIEDRAFITAKO OSTATUA

LEDOURMEUR BRETXATIK “CASTILLO DE ACHER”-KO IGOERA, OZAKO OHIANEAN HASITA.

CASTELLANO

Joan eta etorriko ibilbidea da. Ramiro el  Monje Kanpamenduan (1140m) hasten da eta Castillo-ko hormatzarren beheko aterpera zuzentzen da, Acher mendaterantz jarraitu eta mendiaren ekialdeko aldetik igo, Ledourmeur bretxa eskalatuz.

Ramiro el Monje-ren ondoan dagoen aparkalekuan utzi genuen autoa. Errepidetik itzuli ginen 180 m, gutxi gorabehera, kanpamenduaren esparrua gainditu arte. Errepidetik ezkerrera jotzen duen bidezidorra hartu genuen. Kanpamentuaren hesia behin pasauta sartu ginen basoan, pago, aritz eta pinuek osaturik. Aldapa ez zen oso piko eta berehala heldu ginen pistara (1210m). Errepidetik honaino ekialdera jo genuen.

Pistatik jarraitu genuen, lehendik hegoalderantz eta gero hegomendebalderantz, Castillo de Acher-ren bidea erakutsi zigun seinale-tantai bat aurkitu arte. Seinaleak pistatik atera gintuen ezkerratik. Orduan bidezidor aldapatsu bat hartu genuen, ekialderantz begiratuz. Aurrerago erreka batetik pasatu ginen (1430m) eta basotik atera ginen hegoekialderantz ibiltzen. Asken zatia aldapatsu oso eta gogorra.

Bageunden mendiko larretan, aterpearen ondoan. Hamarretakoa hartu, eta ekialderantz jo genuen larretatik igotzen. Eskuinera utzi genuen Castillo-ko bide normala eta Acher medaterantz joaten den biedari ekin genion, beti ekialderantz. Mendatera heldu baino lehen ezkerrera zuzendu ginen, hormatzarretatik jaisten diren harri gorriek osatzen duten mendi-leporaino. Lepo honetatik Bardal sakana ikusten da, luze eta zabala. Mendiko ekialdeko aldean geunden. Gure gainean ikusten genituen zutabe itxura dituzten harriak. Haien artean  Ledourmeur bretxa dago. Harri gorrien ondotik igotzen duen bidea, mugarriek markaturik, jarraitu genuen horma azpian jarri arte. Bretxa koba zulo txiki batean kokatuta dago, 2º edo 3º zailtasun daukana, kontu handiz igo behar da. Guri kostatu eta gainera bretxaren irteeran arazoak sortu zitzaizkigun elurtegi bat zegoen, baina behin gaindituta ikusi genuen gailurra eta hamar minututan bageunden.

Itzuli ginen bide normalatik. Lehendik hegoalderantz, gero mendebalderantz joan ginen, mugarri handi bat aurkitu arte. Bertan dagoen igarobidetik jeitsi aterperaino eta  igo ginen bidea hartu berriro Ramiro el Monje kanpamendura heldu arte.

  IBILBIDEAREN ARGAZKIAK

     GPS-RAKO TRACKS       

LO EGITEKO:

BORDA BISALTIKO

GABARDITO ATERPE