Ibilbide ikusgarria. Callejo Grandetik Curavacaserako igoera, mendebaldeko Curavacaseko biratik igarotzea, La Curruquillako tontorrerako sarbidea eta Alto Carrión gaineko ikuspegiak mendizalearentzat ibilbide desiragarria bihurtzen dute. Baina badu eragozpen bat nabarmentzeko. Azken zatia oso deserosoa da erretamak direla eta. Horiek asko zailtzen dute aurrera egitea, blog honetako informazioa erabiliko duenari azken tarterako beste aukera batzuk bilatzeko gomendatzeraino. Testuaren ondoren ematen ditudan esteketan, Wikiloc-en egiten dudan trackaz gain, ibilgarriagoa dirudien beste bat sartzen dut.
Vidrierosetik Curavacasera, Callejo Grandetik
Vidrierosetik (1325 m) ipar-mendebalderantz irten ginen, Valdenievas bidetik. Metro gutxi batzuetan (500 m), desbideratze batera iritsi ginen. Orduan, eskuinera egin genuen, iparralderantz, gutxi gorabehera, Cabriles errekaren paraleloan jarraitzeko.
Hasieran, poliki igotzen da. Baina bideak, pixkanaka-pixkanaka, gero eta inklinazio handiagoa du, hartxingadian sartzen den bitartean. Aurrera egitea deseroso bihurtzen da, harrietan oinak ez direlako behar bezala bermatzen eta maldak inklinazio irabazten duelako.
2100eko kotan, harritxingadia hormara heltzen den lekuan, geldialdi bat egin genuen indarrak berritzeko. Eskuinean Hospitaleko lepoa irekitzen da, baina gure ibilbidea Callejo Grandetik doa, ezkerretara. Azken 400 metroko desnibela da makurrena; hala ere, harritxingadia baino erosoagoa egin zitzaigun.
Eskuineko hormara itsatsita igotzen den bidexkatik ez irteten saiatu ginen, baina hainbat aukera daude. Azken trepadara iritsi ginen, erraz, pasabide estu batera (2460 m), airetsu samar, ia gailurrean. Behin gaindituta, mendebalderantz igotzen den bidezidorrari jarraitu genion lehenik, eta gero hegoalderantz jo genuen, Curavacas nagusiko postontzira iristeko (2523 m).
Gailurretik, iparraldera begira, Carrion ibaiaren harana irekitzen da eta Pozo Curavacas oinetan dago. Mendebalderantz, hegoaldetik iparralderantz, Espiguetetik Peña Prietaraino doan mendilerroa hedatzen da: Pico Murcia, Frontino, Cuartas, Pico Lomas, Agujas de Cardaño, Tres provincias, Infierno eta Peña Prieta.
Curavacas Nagusitik Curruquillara
Nabarmendu beharreko xehetasun bat; Curavacasek hiru tontor ditu: Gailur Nagusia, Erdiko Tontorra eta Mendebaldeko Tontorra.
Ibilbideak mendebalderantz jarraitzen du eta Curavacasen iparraldeko aurpegia jaisten du, zig zag bat marraztuz, Gailur Nagusia eta Erdikoaren tontorra banatzen dituen leporaino (2464 m). Erdiko Tontorraren iparraldeko aurpegirantz jo genuen, bidezidor argi batetik, Erdialdeko Tontorra eta Mendebaldeko Tontorra banatzen dituen lepo batera iritsi arte (2447 m).
Bideak metro batzuk egiten ditu behera, eta mendebaldeko Curavacaseko hegoaldeko hormara hurbiltzen da. Horma honetan, mendebalderantz zeharkatzen duen bira edo erlaitz bat aurkitu behar da. Unerik delikatuena da. Erlaitzez okertzen bagara, egoera arriskutsu batean harrapatuta gera gaitezke. Ibiltzeko moduko erlaitza (M) mugarriz seinaleztatuta dago luzera osoan. Ez da zaila, baina bai hutsaren eraginpean, eta horrek lasaitasunez zeharkatzea eskatzen du. Nolanahi ere, mendian esperientzia izanez gero edo gidari batek lagunduta bagaude bakarrik egin behar da bidea.
Biraren amaieran, zidorra zabaldu egiten da eta Curruquillaren aurreko lepora (2340 m) erraz iristeko aukera ematen du. Curruquilla gailurrera iristeko, hegoaldeko aurpegia zeharkatzen duen bidezidor batetik jarraitu genuen, eta hegoaldeko ertzera iristean, iparralderantz igo ginen, gailurrera (2417 m) heltzeko.
Curruquillatik Vidrierosera.
Jaitsiera hegoaldeko ertz horretatik egin genuen. Lehenengo zatia hartxingadi batetik doa, non mugarri batzuek biderik egokiena adierazten duten. Lur harritsuaren deserosotasuna eta zangoen nekea beste arazorik gabe jaisten da. Baina hortik aurrera hasi ziren gure arazoak.
Destrepatu beharreko irtengune batzuetara iritsi ginen. Ez genuen egin, itxura ez oso noblea zutelako, eta ez genuen ez mugarririk ez bidezidorrik ikusten. Eskuinera joan ginen pasabide bat bilatzeko baina erretamekin topo egin genuen. Aurrera egiteko aukera guztiak ixten zituzten. Atakatik atera ginen ahal bezala, eta ertzak markatzen duen marratik metro batzuk egin genituen, baina egoera penagarrian, ez genuelako biderik ikusi.
Orduan, ezkerrera egitea erabaki genuen, Postil de Soña errekaren haranean behera eta landaredi-soilgune batzuk aprobetxatuz. Horrela, ondo baino okerrago, ia errekara iritsi ginen. Baina lehenago, hegoalderantz jo genuen, goragune batera igotzeko, eta handik Postil de Soñako etxola eta bidexka argiago bat ikusi ahal izan genituen. Nekeak, beroak eta erretamek erreka gaineko zubira iristeko azken ahalegina egitera behartu gintuzten.
Erretamen zati honi buruzko beste deskribapen batzuk irakurri ditut. Guztiek hitz egiten dute zeharkatzeko zailtasunaz eta galtzen den denboraz. Baina guztiek ertzaren trazadurari jarraitzen diote eta Postil de Soña errekarantz desbideratzea saihesten dute txabolara iristen ez diren arte. Ez dakit haien ibilbideak erosoagoak diren, baina tarte honetan nire track ez da gomendagarria. Testuaren ondorengo esteketan, nire trackaz gain, trazadura erosoagoa markatu dezakeen beste bat ("mabuitragor"-ren track) gehitzen dut.
Postil de Soñako etxolan iturri batek errehabilitatu gintuen. Handik, pista bat (H) abiatzen da, Valdenievas haraneko bidearekin bat egiten duena, “Las Campezuelas” etxolatik pasatuz. Hiru kilometro geroago, hego-ekialderantz, Vidrierosen geunden bueltan.
DATUAK
DISTANTZIA: 15,5 KM
DESNIBEL POSITIBOA: 1300 M
