Gehien poztu nauen ibilbideetako bat. Zortea izan genuen udazkeneko egun ezin hobea aukeratzeko.Basoko koloreek, okre, berde eta marroien barietatearekin, kontrastea egiten zuten kareharrizko horma zurien handitasunarekin.Ibilbide osoa paisaiaren festa bat izan zen, mendizaleei inolako beldurrik gabe korrika eta bazka egiten dieten artaldeek alaitua.
Gainerakoan, igoera zorrotza da. Ia 1.500 metroko desnibela gainditu eta 14 km egiten dira. Ez dago pasabide zailik, ezta esposiziopean ere, baina hartxingadi oso inklinatuetatik igo behar da, Bufoiarena kasu. Nabarmendu behar da, halaber, ibilbideak ikuspegi ezin hobea eskaintzen duela Picos de Europa Erdialdeko Mendigunearen mendebaldeko isurialdearen gainean, eta La Torre Bermejaren gailurra talaia pribilegiatua dela Mendebaldeko Mendigunea miresteko, gailur nagusiarekin, Peña Santa de Castilla.
Posada de Valdeónetik (920 m) iparralderantz irten ginen, Abascal ostatuaren ondotik igarota. Cares ibaiaren gaineko zubi batera iritsi ginen berehala. Hura zeharkatu bezain laster, ezkerrerantz jo genuen, han bertan indarrez igotzen hasten den pista bat hartzeko.Jupalacio (1.040 m) eta Hoyobladas (1.130 m) etxaldeetatik igaro eta Pantivalleseko txabolara (1.250 m) iritsi ginen. Puntu honetan pixka bat nahastu ginen. Txabolaraino hurbildu behar da jarraitu beharreko bidea aurkitzeko.
Hortik aurrera, bidea leundu egiten da tarte batean, Pantivalleseko iturrira iristen da (1.330 m), aska baten ondoan, eta basoan barrena jarraitzen du, “Horcada de Pambucheserantz igotzen diren hartxingadietarantz.
Malda makurragoa da, baina ondo trazatutako bidezidor batek, hainbat sigi-saga marrazten dituenak, aukera ematen du altuera irabazteko, 1.570 metroko kotara iritsi arte. Tarte horri guztiari Hurdeneko Trabesa esaten zaio. Ezkerretik datorren ezproia gainditu ondoren, gutxi gorabehera adierazitako kotara, mugarriek eta bidexkak ezkerrerantz jotzen dute, mendebalderantz.
La Pandona izeneko eremuan sartu eta bertatik ibili ginen, La Torre Ciega eta La Torre Ita tontorren azpian. Sarrioak ugariak dira leku horietan; hainbat artalde ditugu. “Cueva del lobo”ren haitzuloaren albotik igaro, eta Pambucheseko lepo belartsura iritsi ginen (1.887 m), Llera de Pambuches eta Pica de Pambuches tontorren artean.
Atzera begira, ekialdera, gure begien aurrean Picos de Europako Erdiko Mendigunea dago, non Friero dorrea eta Llambrion nabarmentzen diren. Pixka bat begira, Jermoso lepoa ere bereiz daiteke.
Mendebalderantz jarraitu genuen, La Gatera izeneko harrizko kaos batetik, El Bolo tontorren eta Collado Verde dorrearen artean sortzen den Bufon kanalera iritsi arte. Orain orientazioa iparraldera aldatzen da.Hartxingadi gogorretik igo ginen eskuinetara itsatsita, lurra sendoagoa zen lekuan. Goiko aldean, inklinazioa leundu egiten da pixka bat, eta ondo trazatutako bidezidor batek, mendebalderantz, ezkerrerantz, Bermeja dorrearen hegoaldeko ertzaren leporaino (2.332 m) eramaten gaitu. Lepotik, bidexka bat iparralderantz igotzen da asken zatia inguratzeko, gailurrera iritsi arte.
Bermeja dorrea (2.392 m). Postontzia piolet solte bati itsatsita dago, eta, aurrez aurre, iparraldera begira, Peña Santa de Castilla dago, Picos de Europa mendebaldeko mendigunearen tontor nagusia.
Bide beretik itzuli ginen.
Oharra: Wikiloc-en eskegi dudan tracka hainbat puntutan zuzenduta dago despistatu egin ginelako. Bufoiaren kanalera iristean, aurre egin beharrean, “Collado Verde”raino igo ginen. Gure akatsaz ohartu ginenean, La Torre del Collado Verdeko paretak trepatu genituen norabidea zuzendu nahian, baina denbora galtzea besterik ez genuen lortu. Gutxi gorabehera ordubete atzeratu ginen.
DATUAK
DISTANTZIA: 14 KM
DESNIBEL POSITIBOA. 1475 M.
